Τότε, εκείνο το τετράμηνο του περπατητού πένθους, διδάχτηκε τα δύο βασικά μυστικά της συναναστροφής. Το πρώτο ήταν ότι αυτός που μιλάει έχει ξαναμιλήσει, κι αυτός που δεν μιλάει δεν έχει ξαναμιλήσει, αλλά δεν αποκλείεται κάποια στιγμή ν' αρχίσει πάλι να μιλάει, ώστε κάποτε να ξαναμιλήσει - εξάλλου υπάρχει καιρός για όλους και για κανέναν. Το δεύτερο ήταν ότι αυτός που μιλάει, που γεμίζει τον χώρο μιας συνάθροισης με λόγια, που τρέμει τη σιωπή, που τη θεωρεί ένα βήμα μετά την αγένεια κι ένα βήμα πριν από τη βλασφημία, έχει μυστικά, μυστικά που τα σκεπάζει με λόγια, όπως η γάτα τα κόπρανά της με χώμα· κι ότι εκείνος που σωπαίνει συχνά σωπαίνει λαλίστατος, αφού ξελαρυγγιάζεται να φωνάζει προς όλες τις κατευθύνσεις, σαν τον χαμένο στην έρημο, ακούστε τη σιωπή μου, είμαι σιωπηλός σαν την πέτρα.
Michel Fais